In Frankrijk is een heel gezin vermoord vanwege een lang slepende erfenis kwestie. Het trieste resultaat van waarschijnlijk jarenlange frustratie, onvermogen, verdriet, samenkomend in een enorm conflict met een droevige uitkomst. Een uitkomst, die, stel ik me voor, door niemand werd gewenst.

In iedere familie is wel eens wat. Soms ogenschijnlijk niet zulke grote dingen kunnen enorm zijn voor betrokkenen. In familierelaties is dat vaak een gevolg van beelden, interpretaties, pijn, onbehagen, die ergens zijn ontstaan en voortdurend worden bevestigd, omdat dát de manier is waarop je hoort en ziet. Gelukkig denken we vaak: ‘Ach, hij is nou één keer zo’, soms terecht en soms niet. Of we zien elkaar zo weinig dat we er wel mee kunnen leven.

Lukt dat allemaal niet, en het lukt ook niet echt om daarover in gesprek te gaan? Dan kan het fijn zijn om daar iemand bij te hebben die helpt om het gesprek te voeren. Om ruimte te scheppen, naar elkaar te luisteren en inzicht te krijgen in elkaars waarheden, om zo ook de andere kant (weer) te kunnen zien. Een mediator is zo iemand.

Ben je het stadium dat je in gesprek wilt voorbij, dan is het zaak om je duistere kant niet de overhand te laten krijgen. Sanne Wallis de Vries zegt het heel mooi: ‘Zullen we kijken of we het licht kunnen maken waar het donker is?’ Hoe mooi zou het zijn als we dat zouden doen, en elkaar daarbij helpen als dat nodig is? Een klein beetje licht kan al voldoende zijn om elkaar te zien.